Op 29 juli 2025 had ik mijn diagnose-dag bij ADHD Centraal in Rotterdam.

Als je dit leest en meteen denkt: “Oké, en toen was alles opgelost?”, dan heb je het mis. Natuurlijk lost alleen een diagnose niets op.

Maar het was wel het begin van iets wat ik lang (of eigenlijk mijn hele leven al, zonder dramatisch te klinken) heb gemist: Uitleg. Begrip. Niet alleen van anderen, maar vooral van mezelf.

En nu, op 30 december 2025, had ik mijn laatste gesprek met mijn psycholoog. Het traject is afgerond.

Met “afgerond” bedoel ik niet dat de ADHD verdwenen is. Ik bedoel: ik heb het onder controle gekregen. Ik weet wat mijn brein doet, waar mijn valkuilen zitten, welke signalen ik serieus moet nemen, en ook: wanneer medicatie helpt en wanneer niet.

Dit is mijn verhaal.

Die diagnose-dag: opluchting en angst tegelijk

Ik weet nog dat ik naar Rotterdam ging met een hoofd vol scenario’s. De klassieke ADHD-variant: 48 tabbladen open, en iedereen schreeuwt. Wat als ze zeggen dat ik me aanstel? Wat als ik “gewoon” beter moet plannen? Wat als ik het verkeerd zie?

En toen kwam er een antwoord.

Niet een antwoord dat alles meteen makkelijk maakte, maar wel een antwoord dat dingen op hun plek liet vallen. Alsof er ineens een legenda bij mijn eigen handleiding zat.

Wat ik niet had verwacht: dat een diagnose ook iets losmaakt wat lijkt op rouw. Rouw om alle momenten waarop ik mezelf lui vond. Of “te veel”. Of “niet genoeg”. Rouw om kansen die ik misschien anders had aangepakt als ik eerder had geweten hoe mijn systeem werkt.

Maar ook opluchting. En ruimte.

Medicatie: geen magie, wel een hulpmiddel

Laat ik dit helder zeggen: medicatie was voor mij geen “persoonlijkheid-uit-knop”. Het was eerder een soort steunwieltje voor focus, op momenten dat mijn brein anders uit de bocht vliegt.

Ik heb geleerd dat medicatie niet de oplossing is, maar een hulpmiddel. Een hulpmiddel die ik bewust kan inzetten. Wanneer ik denk dat het nodig is. Wanner ik denk dat ik het nodig heb.

Het belangrijkste inzicht kwam later pas echt binnen: ik ben niet mijn medicatie. Ik ben degene die keuzes maakt, structuur neerzet, patronen herkent en grenzen bewaakt. Medicatie ondersteunt. Ik stuur.

En ja, dat betekent ook dat ik nu beter weet wanneer het niet nodig is. Dat ik vertrouwen heb opgebouwd in mijn eigen vaardigheden, in plaats van alleen te leunen op een pil als reddingsboei.

Cognitieve gedragsttherapie: “niet alles wat ik denk is waar”

Cognitieve gedragstherapie (CGT) was voor mij misschien wel de grootste game-changer.

Niet omdat het ADHD “weg” haalt, maar omdat het me iets gaf wat ik vaak miste: pauze tussen prikkel en reactie.

CGT leerde me een paar simpele maar keiharde waarheden:

• Gedachten zijn geen feiten.
• Een gevoel is echt, maar het is niet altijd de beste raadgever.
• Mijn brein maakt graag rampscenario’s, vooral als ik moe ben, overprikkeld ben, of mezelf te veel druk opleg.

Ik heb mezelf betrapt op patronen die ik jaren “normaal” vond:

• Alles of niets denken.
• Perfectionisme dat zich verkleedt als “ambitie”.
• Zelfkritiek die zogenaamd “motiverend” zou zijn.

En ik heb geleerd om die patronen niet met geweld te slopen, maar om ze te herkennen, te benoemen, en er vriendelijker mee om te gaan.

Het klinkt soft. Het effect is keihard.

Positieve gedachten: geen roze bril, wel richting

Ik ben altijd een beetje allergisch geweest voor het idee dat je alles kunt oplossen met “gewoon positief denken”.

Maar ik heb gemerkt dat er een groot verschil zit tussen:

• fake positiviteit (alles wegdrukken), en
• constructieve gedachten (mezelf niet saboteren als het even schuurt).

Positieve gedachten zijn voor mij niet: “Het gaat altijd goed komen.”
Positieve gedachten zijn: “Oké, dit is lastig, maar ik heb eerder lastige dingen gedaan. Wat is nu de volgende stap?”

En die shift is enorm.

Want als je brein gewend is om bij elke misser een heel dossier te openen met “bewijs dat jij faalt”, dan is het oefenen van mildheid geen luxe, maar onderhoud.

De upgrade: versie 1.1

Ik noem het zelf een upgrade naar versie 1.1. Iets wat ik in de aanloop naar dit traject altijd heb gezegd was dat ik niet op zoek was naar Marcel 2.0, ik zou al blij zijn als ik versie 1.1 kan vinden.

Niet omdat ik “kapot” was en gerepareerd moest worden, maar omdat ik een betere versie van mezelf wilde worden op een paar heel concrete punten:

• sneller herkennen wanneer ik over mijn grens ga
• beter weten welke prikkels me slopen en welke me juist opladen
• minder automatisch reageren vanuit stress/spanning
• meer regie in plaats van brandjes blussen

En eerlijk: ik voel het.

Niet elke dag als een grote overwinning, maar wel als een stille stabiliteit. Als een basis.

“Af” betekent ook: weten wat je triggers zijn

Een van de grootste winstpunten van dit traject is dat ik nu eerder door heb wanneer ik de verkeerde kant op ga.

Ik herken de signalen sneller:

• onrust zonder duidelijke reden
• korter lontje
• taken die klein zijn, maar toch ondoenlijk voelen
• meer uitstelgedrag, meer chaos, meer “waar was ik ook alweer mee bezig?”

En in plaats van dan hard op mezelf te worden, doe ik nu iets wat ik vroeger te weinig deed: bijsturen.

Soms betekent dat: medicatie inzetten.
Soms betekent dat: slapen, wandelen, grenzen trekken, agenda leegmaken, prikkels minderen.
Soms betekent dat: een gesprek voeren in plaats van mezelf op te vreten.

Conclusie: ik ben niet genezen, ik was niet ziek

Dit is het belangrijkste stuk.

Ik ben niet genezen. ADHD is er nog.

Maar ik was ook niet “ziek” in de klassieke zin. Ik had geen defect dat gerepareerd moest worden.

Wat ik wel had, was een brein dat op een andere manier werkt. En een leven waarin ik jarenlang heb geprobeerd om daarmee te functioneren alsof ik in een standaard handleiding paste.

Dit traject heeft me geholpen om mezelf beter te begrijpen. Om situaties anders te interpreteren. En vooral: om anders te reageren.

Niet perfect. Niet altijd rustig. Niet altijd consequent.
Maar wel bewuster. Met meer keuze. Met meer mildheid.

En dat is precies wat ik wilde.

---

Foto van Alejandro Piñero Amerio